L jak Lakier

Podobnie jak paznokcie, można też lakierować druk.

Lakierowanie druku to jeden ze sposobów jego uszlachetniania, czyli podnoszenia jakości lub atrakcyjności zadrukowanego podłoża. Lakier dobrze zabezpiecza farbę przed ścieraniem. Najefektywniejsze w tym względzie są lakiery UV, następnie lakiery dyspersyjne, a na końcu lakiery olejowe. Lakier pozwala również uzyskiwać dodatkowe efekty wizualne: połysk, połysk perłowy lub zmatowienie. Mimo, że tworzy praktycznie bezbarwną powierzchnię, to jednak wpływa na odbiór barwy druku – „ożywia” kolorystykę i wydobywa z niej głębię poprzez wzrost jaskrawości i nasycenia barw. W niektórych przypadkach (np. błękity lub fiolety) zmiana może być dość radykalna, a przy tym trudna do przewidzenia. Lakier powoduje również zwiększenie sztywności, a pośrednio także pogrubia zadrukowane podłoże. Niestety, niektóre lakiery, szczególnie te nakładane „wybiórczo” niezbyt dobrze znoszą bigowanie i zaginanie, o czym warto pamiętać rozplanowując powierzchnie lakierowane w projekcie.

Istnieją lakiery specjalne, np. lakiery termochromowe zmieniające barwę w różnych zakresach temperatur, lakiery fotoluminescencyjne świecące w ciemnościach, lakiery zapachowe wydzielające zapach po przetarciu dłonią, lakiery wypukłe wyraźnie wystające ponad powierzchnię, lakiery strukturalne, które nie rozlewają się równomiernie na powierzchni, lecz tworzące gęsto usiane „wysepki”, a także lakiery perłowe, zdrapkowe, blistrowe i brokatowe.

Niektóre lakiery, jak często stosowany lakier UV, mogą być kładzione „wybiórczo”. Lakierowaniu podlegają wtedy wyłącznie niektóre elementy projektu. Takie lakierowanie wymaga od grafika przygotowania specjalnej osobnej „maski” [rys. 1]. Dobrze, jeśli maska stanowi integralną część pliku pdf zawierającego projekt w wersji do druku. Aby drukarnia mogła z takiej maski skorzystać, musi ona spełniać kilka wymogów. Wszystkie elementy maski muszą być w 100% kryjące i mieć ostrą krawędź – tonowanie i gradienty nie wchodzą w grę. Dobrze, jeśli maska jest obiektem wektorowym. Jeśli jest bitmapą, powinna mieć wysoką rozdzielczość – co najmniej 1200 dpi. Oczywiście wszystkie elementy maski muszą mieć ten sam kolor dodatkowy (nieseparowany), najlepiej sensownie nazwany, np. „maska UV”. Całość maski UV musi być nadrukowywana (overprint). Niektóre drukarnie wymagają, by elementy maski UV miały nadlewkę, inne nadlewek nie chcą. To należy ustalić przed przygotowaniem pliku do druku.

Jeśli zatrudniamy początkującego grafika i przy pierwszym podejściu uda mu się przygotować plik do druku z poprawnie zbudowaną maską UV, proponuję w tym samym dniu nadać totka.

Slownik_ilustracja_lakier_1

 

 

Share on Facebook93Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Tumblr0Email this to someone